Recent Video

This is default featured slide 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

viernes, 17 de diciembre de 2010

Diaspora of Rembetiko

After years of research, a dream has at last come true: the world’s first major anthology of Rembetiko – the “Greek Blues”. Presenting 31 ensembles from 13 countries, the album showcases the leading representatives of Rembetiko in its many forms throughout the world and traces its development over the years. Rembetiko emerged in the early 1920s in the port cities of Piraeus and Thessaloniki where hundreds of thousands of Greek refugees arrived from Asia Minor. They brought with them their own lifestyle and their oriental music. In the taverns, or tekedes, they smoked hash, made music, and dressed in a distinctive way. It was a subculture that went against the grain. Banned under various dictatorships and later ideologically rejected, Rembetiko still survived in various forms, eventually becoming an integral part of Greek identity. From Greece, Rembetiko spread among the immigrant communities of North America, Australia and Western Europe.

This musical journey through the world of Rembetiko presents the best groups, including Apodimi Compania from Australia, Prosechos, Salto Orientale and Zotos Kompania from Germany, Kudsi Ergüner and Melihat Gülses from Turkey, Diamanda Galas and the Projekt Café Aman Amerika from the USA, Taximi from Sweden, Palio-Paréa from Holland, The Rembetika Hipsters from Canada and such icons of recent Greek musical history as Mikis Theodorakis, Dionyssis Savopoulos, Nikos Xydakis, Niki Tramba and Ross Daly at the Café Aman and Stavros Xarchakos with music from the legendary film „Rembetiko“.

Double CD, 33 tracks, 9 of which are released for the first time on this anthology or taken from no longer available productions. Almost two and a half hours playing time. Lavishly illustrated booklet with informative introductory text and translations of the song lyrics..







cd 1
1. Prologos – Mana Mou Ellas – Stavros Xarhakos
2. O Pinoklis – Cafe Aman America Orchestra
3. Rosenbuskens Blad – Taximi
4. Yedikule – Kudsi Erguner Ensemble
5. Kegome – Salto Orientale
6. Bayat/Irinaki – Bratsch
7. San Pethano Sto Karavi – Talking To Charos
8. Bouzouki Mou Diplochordo – Christos Pantelis
9. I Giren – Miquel Gil
10. Afou Chis Allon Stin Kardia – Labyrinth/Ross Daly
11. Cafe Izmir – Ankala
12. Mes Tis Polis to Hammam – The Rembetika Hipsters
13. For Rita – Evening Take – Abaji
14. To Blues Tou Paliokaravou – Pavlos Sidiropoulos
15. Sta Pervolia – Mikis Theodorakis/Grigoris Bithikotsis

cd 2
1. Doctor – Apodimi Compania
2. Thalassa Lipisou – Martha Frintzila
3. Ego Mangas Phenomouna – Zotos Kompania
4. Anoixe – Diamanda Galas
5. Pali Kiapopse Skeftikos – Christos Pantelis
6. Diki Mou Ine I Ellas – Salto Orientale
7. I Ladades – Michalis Jenitsaris
8. Psila Ta Parathyria Sou – Bill Fotiades
9. Tou Votanikou O Mangas – Palio-Parea
10. Plimyra – Prosechos
11. I Fantasia Stin Exousia – Stelios Vamvakaris/Louisiana Red/Stelios Vamvakaris
12. San Pothano Paragelno – Solon Lekkas
13. Zeybekiko – Vosporos
14. Emai Orfanos Apo Paidhi – Labyrinth/Niki Tramba/Ross Daly
15. Barba Yannakakis (Kurban) – Melihat Gulses
16. Stin Ipoga (Extract from Rembetiko Medley) – Roberto Zanisi
17. I Manges Den Iparchoun Pia – Nikos Xydakis/Manolis Rasoulis/Nikos Papazoglou/Nikos Xydakis/Manolis Rasoulis
18. Zeybekiko – Dhionisios Savvopoulos ata

[The Diaspora Of Rembetiko]

The Best Of Greek Music Orient (Live-2006)

The music of Greece is as diverse and celebrated as its history. Traditional Greek music pertains many similarities with Middle Eastern music, especially the music of Cyprus, with their modern popular music scenes remaining well-integrated. Music exists as a significant aspect of Hellenic culture, both within Greece and in the diaspora. Greek music is frequently played at parties and festivals, with children and adults both partaking in traditional Greek dancing.









01- Omoustafas
02- Karampiperim
03- Rampi Rampi
04- Dinata
05- Paradertika
06- Alexandrianh Felaca
07- Kanarini Mou Gluko
08- Bara Mou To Ntefi
09- De Me Ponese Kaneis
10- Exwntertia Kai Kahmoi
11- Anoixtie Ta Tpeladika
12- Koinwnia Enoch
13- Ti Ta Qeleis Ta Lefta
14- Giourgia
15- Tsanthraki

[Part 1]
[Part 2]

Ana Laíns-Quatro caminhos (2010) [Portugal]


Ana Lains est une des voix du Novo Fado. Elle mélange les racines du Fado avec d'autres instruments accoustiques, tels que le piano et l'accordéon. Née en 1979 et après des débuts précoces dans la chanson, Ana gagna le prix Grande Noite do Fado en 1999 .En 2010, au moment de célébrer ses dix ans de carrière, Ana publie "Quatro Caminhos", un album produit par Diogo Clemente.



- Este segundo disco chama-se ‘4 Caminhos’. Porquê?

- É uma forma de designar a vida, as formas de estar na vida.

- E assina pela primeira vez uma letra, ‘Não Sou Nascida do Fado’.

- Escrevi essa letra numa noite em que cantei numa casa de fados e senti toda a discriminação por não ser uma fadista tradicional. Saí de lá arrasada, porque é muito triste quando se dá o máximo e as pessoas insistem em não ver isso. Chorei imenso, queria desistir de tudo, e saiu-me então essa letra, em catadupa.

- Foi a partir daí que nasceu o disco?

- Não, mas foi a primeira letra escolhida. Neste disco tive a ajuda da Amélia Muge. Perdi a vergonha e fui ter com ela, que acedeu ao meu pedido.

- O que quis expressar neste disco?

- Falar da vida enquanto forma de expressão. Não se fala só de amor, fala-se da morte (‘Da Morte Não Espero Nada’), que é um poema da Amélia que é o mais representativo daquilo que sou, desta vontade de viver. Em termos musicais, o desafio foi tentar uma fusão mais coesa do fado com a música tradicional, puxar pelo meu lado sorridente. Cantar a sorrir

Temas
01 Quatro Caminhos.mp3
02 Condição.mp3
03 Da Morte Não Espero Nada.mp3
04 Não Sei Porque Te Foste Embora.mp3
05 Não Sou Nascida Do Fado.mp3
06 Parolagem Da Vida.mp3
07 Afinal.mp3
08 Beijo-De-Moça.mp3
09 Na Rua Dos Meus Ciúmes.mp3
10 Esta Saudade Não Quer Partir.mp3
11 A Ti.mp3
12 Ricochete.mp3
13 Adeus.mp3



Ana Laíns-Quatro caminhos
subido poe El Papa Luna

jueves, 16 de diciembre de 2010

Morente sueña la Alhambra [España]

Enrique Morente Cotelo (Motril, Granada, 25 de diciembre de 1942 – Madrid, 13 de diciembre de 2010) fue un cantaor español, considerado como uno de los grandes renovadores del flamenco.

Enrique Morente nació en la localidad granadina de Motril trasladándose siendo aun un bebé al granadino barrio del Albaicín en 1942, tras la muerte de su madre. De pequeño ejerció como seise en la Catedral de Granada y comenzó a interesarse por el ambiente flamenco en las reuniones familiares y vecinales. Aprendió así las bases de este arte, especialmente de mano de Aurelio Sellés (Aurelio de Cádiz).

Su afán de aprendizaje y autoafirmación le llevaron a Madrid cuando contaba 14 o 15 años de edad. Allí contactó con un grupo de jóvenes aficionados, universitarios en su mayoría, y junto a ellos acudía casi a diario a locales oscuros en donde aprendió el arte de mano de Pepe de la Matrona, cantaor octogenario que había tenido el honor de conocer a todos los grandes y de haber sido alumno del mismísimo don Antonio Chacón.

Enrique el granaíno, como se le conocía en los círculos que frecuentaba, consiguió despertar el interés de Matrona, más por su actitud ante las cosas, su respeto y su capacidad para aprender que por su afinación o su registro.

El debut de Enrique tiene lugar en la peña flamenca Charlot. A esta actuación siguieron otras allá por el año 1964 en la Casa de Málaga o con la pareja de baile de José Luis Rodríguez y Pepita Sarracena en diversas salas de fiesta, pero debemos considerar su salto a la profesionalidad cuando en ese mismo año es contratado por el Ballet de Marienma, con el que actúa en el Pabellón español de la Feria Mundial de Nueva York y en la embajada española en Washington.



Después actuó en su primer festival flamenco, con el siguiente cartel: Enrique Morente con Juan Talega, Fernanda y Bernarda de Utrera, Gaspar de Utrera, Tomás Torre y Antonio Mairena. La presentación fue a cargo de Ricardo Molina y el evento tuvo lugar en el teatro de los Alcázares de los Reyes Cristianos.

Al año siguiente fue contratado junto con Susana y José para realizar su primera gira europea por Gran Bretaña, Alemania, Holanda, Suiza y Bélgica; posteriormente viajó a Japón e Italia junto a Pepita Saracena y José Luis Rodríguez.

Fue también contratado en el tablao las Cuevas de Nemesio de Madrid, pero el prestigio de Enrique entre los profesionales flamencos creció considerablemente cuando entró a formar parte del elenco de artistas de Zambra y posteriormente en el tablao Café de Chinitas, mientras comenzaba a ser reclamado en festivales y espectáculos donde compartió cartel con todos los grandes artistas del momento. En 1967 obtuvo el Primer Premio del Certamen Málaga Cantaora.

Su primer disco no se hizo esperar. En 1967 apareció con el título Cante Flamenco, acompañado por Félix de Utrera, con la discográfica Hispavox. Esta grabación denotaba el gran conocimiento que Enrique poseía, tanto por su ejecución encomiable, como por la selección de los cantes que incluyó, nada habituales en la época y mucho menos en un joven de 25 años: cantos de Frasquito Hierbabuena, caña, cantes de Pedro "El Morato", mirabrás, todo ello entre soleás y seguiriyas. En este aspecto, las influencias de Pepe de la Matrona eran palpables y la proyección comercial de este cantaor no era precisamente halagüeña por carecer de presencia en el movimiento estético de aquella época, movimiento que lideraba Fosforito, Manolo Caracol y Antonio Mairena. El reconocimiento a este trabajo discográfico se materializó en una Mención Especial de la Cátedra de Flamencología en 1968.

En ese mismo año 1967 salió a la luz otro disco, también con la casa Hispavox, titulado Cantes Antiguos del Flamenco y en el que era acompañado por el Niño Ricardo, con una selección de cantes que denotaba un profundo conocimiento, que llamó sobre todo la atención por el corto periodo de tiempo con respecto al anterior trabajo, lo que hace suponer que no se trataba de un aprendizaje forzado para la ocasión en ninguno de los dos discos sino de la exposición honesta y estructurada de lo asimilado, de lo aprendido y de lo vivido.

Durante los siguientes años, tiene lugar el encuentro entre Enrique Morente y Manolo Sanlúcar que provocará una relación profesional que perdurará durante mucho tiempo. Es con éste magnífico guitarrista con quien vivirá la experiencia en 1970 de ser el primer cantaor flamenco que actuaba en el Ateneo de Madrid.

Durante 1971 desarrolló en México con la guitarra de Parrilla de Jerez y la bailaora Ana Parrilla una serie de actuaciones en tablaos, teatros y centros culturales que culminó con su participación en el I Festival Internacional Cervantino de Guanajuato y su presentación en el auditorio de la Universidad de las Américas en 1972. Ese mismo año ofreció en Madrid un recital en compañía de María Vargas y Manolo Sanlúcar, recibiendo un homenaje. En compañía de éste último, realizó una serie de recitales en Nueva York: Lincoln Center, Spanish Institute, etc. En 1972 fue reconocido por la Cátedra de Flamencología y Estudios Folklóricos Andaluces de Jerez de la Frontera con el Premio Nacional de Cante y actuó en la sede parisina de la Unesco. En 1973 volvió a cantar en el Lincoln Center neoyorquino.

En 1978 vendría la edición de sus discos Despegando, uno de los discos andalucistas más flamencos, y Homenaje a Don Antonio Chacón. Por éste último, en el que volvió al cante plenamente ortodoxo, pese a ser una época en la que ya se hallaba inmerso en su particular renovación del cante, obtuvo el I Premio Nacional otorgado al mejor disco de música folclórica que concedía el Ministerio de Cultura.

Década de 1980

En el inicio de la década de los ochenta estaban de moda los “mano a mano” entre artistas y fueron varios los que realizó con Camarón. El primero de ellos tuvo lugar en el Frontón de Madrid. En 1981 estrenó en el Centro Musical Piaff de Granada su espectáculo Andalucía hoy que posteriormente presentó en diversas ciudades y en el teatro Olympia de París. En esa segunda mitad de la década de los setenta, Morente participó en el montaje de La Celestina junto al pianista Antonio Robledo y su mujer, la bailaora suiza Susana Audeoud. Poco después los tres dieron vida al ballet Obsesión, estrenado por el Ballet Nacional de Canadá. También junto a Antonio Robledo, Morente creó la Fantasía del cante Jondo para voz flamenca y Orquesta, estrenada en el Teatro Real de Madrid el 16 de mayo de 1986, con las guitarras de Juan Habichuela y Gerardo Núñez y la Orquesta Sinfónica de Madrid dirigida por Luis Izquierdo. Ya en estos años se editó un disco pirata en Holanda titulado Morente en vivo.

Una de sus experiencias artísticas más audaces y originales fue el estreno en Granada en 1988 del espectáculo El loco romántico basado en la obra cervantina Don Quijote de la Mancha. Esta experiencia resumía de alguna manera la trayectoria del maestro de Granada.

En este mismo año (1988) estrenó también su Misa flamenca, con textos de San Juan de la Cruz, Fray Luis de León, Lope de Vega y Juan de la Encina. También grabó En la Casa Museo de Federico García Lorca, con textos de Lorca. Este fue el primero de sus discos dedicados a Lorca y fue por encargo de Juan de Loxa, director de la Casa Museo.

En 1989 fue nombrado socio de honor del Club de Música y Jazz San Juan Evangelista, junto a Ángel Barutell Farinós (jefe relaciones externas de El Corte Inglés) y Gustavo Villapalos Salas (Consejero de Educación y Cultura de la Comunidad de Madrid) con motivo del XX aniversario de dicho club.

Los noventa

El 15 de septiembre de 1990, en el Patio de la Montería de los Reales Alcázares de Sevilla se estrenó, dentro de la VI Bienal de Flamenco, el "Allegro soleá" con las guitarras de Pepe Habichuela y Montoyita, el piano de Antonio Robledo y la Orquesta de Cámara de Granada dirigida por Micha Rachelevsky. Era un sueño hecho realidad. Hasta llegar aquí, habían sido muchas las experiencias musicales por las que había pasado. Además de las relacionadas anteriormente, compuso la música de la obra de Martín Recuerda "Las arrecogidas del Beaterío de Santa María Egipcíaca", trabajó con José Luis Gómez en Edipo Rey y con Miguel Narros en “Así que pasen cinco años”.

Otra referencia ineludible fue la del marroquí Chekara, ya que en su espectáculo "Macama Jonda", de José Heredia Maya, reunió a la Orquesta Andalusí de Tetuán con un selecto plantel de artistas flamencos entre los que se encontraba la madre de Lole, nacida en Orán, Antonia la Negra y Enrique Morente. Esta obra intentaba ser un encuentro entre músicos flamencos y magrebíes para crear una atmósfera común.

En 1990 fusionó su expresión musical con las célebres Voces Búlgaras "Angelite" en la puerta de la Catedral de Barcelona en una producción del Taller de Músicos de Barcelona. En 1991 vio la luz su "Misa Flamenca", que no tenía nada que ver con las anteriores experiencias flamencas relacionadas con la sacra ceremonia. Posteriormente y aprovechando la que sería la última visita a España de Sabicas, el viejo maestro de la guitarra ya octogenario y en estado crepuscular, pues moriría antes de que la obra saliera al mercado, grabó un disco totalmente conservador con el toque clásico del maestro navarro para el sello Ariola: "Nueva York/Granada, Morente-Sabicas".

En 1992 canta el pregón, que da, el también granadino Carlos Cano en el 500 aniversario del barrio del Realejo

Con "Negra si tú supieras" grabó para Nuevos Medios en el 93, aunque enseguida tomó forma la idea de crear su propio sello discográfico, Discos Probeticos.

En 1994 Morente fue el primer cantaor de flamenco que recibió el Premio Nacional de Música otorgado por el Ministerio de Cultura de España. En 1995 recibió la Medalla de oro de la "Cátedra de Flamencología" de Jerez de la Frontera y el premio "Compás del Cante" en Sevilla.

En 1996, participó en el homenaje a Manuel de Falla en el Lincoln Center de Nueva York, junto a Tomatito, con el que realizaba una gira por toda la geografía española.

En su disco titulado "Omega" colaboró con el grupo de rock granadino Lagartija Nick y numerosos artistas del flamenco, como Vicente Amigo, Tomatito o Cañizares, para adaptar poemas de Federico García Lorca y temas del cantautor canadiense Leonard Cohen. Este disco ha sido todo un referente en la revolución del flamenco, y abrió sendas desconocidas hasta ese momento. Tal ha sido la repercusión de esta obra, que cada cierto tiempo Enrique y el grupo granadino vuelven a reencontrarse para presentar el espectáculo Omega en directo, como ha sucedido recientemente en el festival Primavera Sound 2008 celebrado en Barcelona, dentro de la nueva gira que se está realizando ese mismo año 2008 que les ha llevado hasta México a presentar su obra.

En 1998 recibió el Galardón de Honor de los Premios de la Música e intervino en el espectáculo “Canción con reflejo” de Cahro Vallés en homenaje a Federico García Lorca, junto al actor Francisco Rabal y su hija Estrella Morente, y que se presentó en mayo en el Teatro Principal de Valencia.

Identificado como uno de los máximos responsables de la renovación del cante, así como el mejor adaptador al flamenco de poemas cultos de poetas como Miguel Hernández, García Lorca, los Machado, Lope de Vega, Al-Mu'tamid, Bergamín, San Juan de la Cruz, Guillén, Rafael Alberti, Hierro, Luis Rius y Pedro Garfias.

Asimismo ha acunado la carrera musical de su hija, Estrella Morente, que se ha consolidado como una de las mejores cantaoras que han surgido en los últimos años.

Años 2000

En Mallorca, el día 20 de julio de 2002, la Fundación Costa Nord es escenario del estreno absoluto de la primera producción promovida por dicho Centro Cultural: el "ESPECTÁCULO ÁFRICA, CUBA, CAI". Enrique Morente lideró este proyecto de mestizaje a tres bandas: África, Cuba, y Cádiz, que toma como punto de partida la idea de que el ritmo y la expresión del continente negro tienen un claro reflejo en la tradición musical de América Latina, que a su vez mantiene fuertes conexiones con la música flamenca.

En el 2003 apareció su disco El pequeño reloj, con el que rompía el concepto que tradicionalmente se tiene de un disco flamenco, presentando una obra discográfica como una obra de arte completa, desarrollando el concepto del tiempo desde ópticas distintas como si de un libro de poemas se tratase, estructurando el orden de las letras y de las músicas. En su coqueteo con el tiempo, conjugaba lo tradicional, lo añejo y la tecnología. Mientras dejaba constancia de una época fundamental del flamenco, con cantes clásicos sobre toques clásicos (a la cual perteneció y ahora engrandece con su aportación constante), experimentó con nuevas y sorprendentes armonías que aún no han llegado al flamenco moderno.

En el año 2005 se le otorga la Medalla de Andalucía en reconocimiento a una encomiable carrera dedicada al flamenco y a su apertura con respecto a otras músicas así como a su divulgación por todo el mundo. Además colabora con la banda sevillana Sr. Chinarro para su disco El fuego amigo, en la canción "El Rito".

Participó en la canción "No soy como tú" del dúo Amaral en el disco Pájaros en la cabeza.
En febrero del año 2006, el trabajo Morente sueña la Alhambra en su doble formato (disco y DVD) es reconocido por la crítica nacional con varias distinciones. Este mismo disco es considerado como el mejor disco de flamenco en los Premios Nacionales de la Música.

Y siguió recibiendo reconocimientos a su trabajo cuando en junio de 2006 fue condecorado con la Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes.

En 2007 colabora con la banda granadina Los Planetas en su disco La leyenda del espacio, inspirado en la tradición flamenca andaluza (simil del título con La leyenda del tiempo de Camarón). Se le puede escuchar en la canción que cierra el disco, "Tendrá que haber un camino", con estructura de cañas.

Su último disco, editado en 2008, se titula Pablo de Málaga y en él Morente descubre al Picasso poeta, poniendo voz a varios de los poemas escritos por el malagueño. La idea surge tras su presencia cantando en la inauguración del museo Picasso de Málaga. Este disco de nuevo supone una nueva vuelta de tuerca en su innovación continua del arte flamenco. Tras terminar este disco comienza a preparar otro titulado El barbero de Picasso, también en homenaje al pintor malagueño, que no llega a terminar por una enfermedad.

Fue firmante de la candidatura de los moriscos-andalusíes al Premio Príncipe de Asturias de la Concordia 2010. Iba a recoger pocos días antes de su muerte la insignia de Caballero de la Legión de Honor francesa.

Fallecimiento

El 10 de diciembre de 2010 entra en coma por un infarto cerebral tras ser operado de cáncer de esófago en la Clínica de la Luz de Madrid. Murió el 13 de diciembre en el mismo hospital.[2] [3] La familia denuncia a los médicos por mala praxis.[4] Desgraciadamente el mismo día del fallecimiento entraron en la casa que tiene en el barrio del Albaicín (Granada) robando varios televisores de alta definición y un coche[5] aprovechando que toda su familia se encontraba en Madrid velando al cantaor.

La capilla ardiente estuvo en la SGAE (Madrid), y en el Teatro Isabel la Católica, donde fueron a despedirle más de 5.000 granadinos. Su hija Estrella cantó delante del féretro una estrofa de "Habanera imposible" de Carlos Cano y el poema de Federico García Lorca "El llanto de la guitarra"

Fue enterrado el 15 de diciembre en la intimidad en el cementerio granadino de San José, en las colinas de la Alhambra. Fuente

MORENTE SUEÑA LA ALHAMBRA

Banda sonora del documental "Morente sueña la Alhambra" dirigido por el cineasta José Sánchez Montes. Producido por el propio Enrique Morente, "Sueña la Alhambra" es una colección de diez temas que van de la tradición a la vanguardia del género en voz de un cantaor tan interesado en la tradición popular como en el canon literario español. Morente canta a personalidades como María Zambrano, San Juan de la Cruz, Luis Cernuda o Miguel de Cervantes, además de adaptaciones de canciones populares. Con la colaboración entre otros, de: Tomatito, Juan Habichuela, Estrella Morente, Israel Galván, Blanca Li, Ute Lemper, Pat Metheny o Cheb Khaled.

Pistas:

01. Martinete
02. Generalife
03. Seguirilla de los tiempos
04. Cristalina fuente
05. Chiquilín de bachín
06. Solea de la ciencia
07. La Alhambra lloraba
08. Donde habite el olvido
09. Taranto veneno
10. La última carta





Humilde y modesto homenaje póstumo de Guayacas al maestro...

DESCARGAR MORENTE

mp3 a 320 kbps + portadas

martes, 14 de diciembre de 2010

Billie Holiday -Gold (1993) [USA]


Eleanora Fagan Gough (Filadelfia, 7 de abril de 1915 - Nueva York, 17 de julio de 1959), conocida como Billie Holiday y apodada Lady Day, fue una cantante estadounidense de jazz. Junto con Sarah Vaughan y Ella Fitzgerald, está considerada entre las más importantes e influyentes voces femeninas del jazz.El tema “Strange Fruit” fue considerado como la mejor canción del Siglo XX, por la revista “Time” en 1999.

El valor artístico de Billie Holiday reside en su capacidad interpretativa, en su dominio del swing y en la adaptación de sus cualidades vocales al contenido de la canción. Billie Holiday transmite a sus canciones una intensidad inigualable que, en muchos casos, es fruto de una traslación de sus vivencias personales a las letras cantadas. Esta personalización de lo cantado hace que su estilo esté muy vinculado a intérpretes clásicos de blues como Bessie Smith o Ma Rainey; también está clara su deuda, confirmada por ella misma, con Louis Armstrong (en su autobiografía dejó escrito: "Siempre quise el gran sonido de Bessie y el sentimiento de Pops") y, desde luego, con quien sería su principal acompañante: el saxofonista tenor y clarinetista Lester Young.



Temas
01 Summertime.mp3
02 I Can't Give You Anything But Love.mp3
03 A fine romance.mp3
04 Pennies from heaven.mp3
05 The mood that I'm in.mp3
06 That's Life I Guess.mp3
07 I've got my love to keep me warm.mp3
08 Carelessly.mp3
09 Detour ahead.mp3
10 How could you.mp3
11 Me myself and I.mp3
12 Who loves you.mp3
13 This is my last affair.mp3
14 Mean to me.mp3

Billie Holiday -Gold
subido por El Papa Luna

Caro Emerald – Deleted Scenes from the Cutting Room Floor

Subido por Marhali.

Caro Emerald, con una voz seductora y sensual, presenta Deleted Scenes from the Cutting Room Floor (2010), un adictivo debut discográfico con 12 pistas con reminiscencias groovin’ jazz, mambos, tango, y con un título que hace alusión a términos cinematográficos.

La historia de Deleted Scenes from the Cutting Room Floor es la historia de un éxito no programado, a diferencia de muchos otros productos que pululan el universo musical. Los productores holandeses Jan van Wieringen y David Schreurs, junto con el autor canadiense Vince Degiorgio, preparaban un tema para la presentación de una agrupación japonesa. La cantante que iba a grabar la demo no llegó, Caro la sustituyó, cantó el tema, le gustó y la incorporó a su repertorio. El tema era "Back It Up", que un año más tarde fue presentado en la cadena de televisión de Amsterdam AT5. La respuesta fue inmediata: las y los espectadores no paraban de llamar y de mandar e-mails pidiendo información sobre Caro y sobre su pegadiza canción. Así que Caro (Caroline Esmeralda van der Leeuw, con la carrera de vocalista de jazz, participando en el grupo holandés Les Elles y miembro de la Philharmonic Funk Foundation), junto con un amigo, produjo un vídeo de bajo presupuesto que terminó en Youtube que, de nuevo, obtuvo una respuesta abrumadora rogándole literalmente la gente que vendiera su tema en iTunes.

Así que Caro y su equipo decidieron centrarse en su primer álbum. Inspirado en las películas y la música de los años 40 y 50 del siglo XX, comenzaron a trabajar en nuevas canciones e ideas. En otoño de 2008 el productor David Schreurs se reunió en Toronto con Vince Degiorgio para escribir los temas. Meses más tarde terminaron el trabajo con Jan van Wieringen. El resultado fue el de un inmenso disco, emocionante, accesible, una amalgama de jazz de salón, tangos cinematográficos, groovin´ jazz y contagiosos mambos como si hubiesen sido registrados en 1950 en los estudios de Hollywood de los más famosos, la inspiración del ayer grabada con la creatividad y la tecnología de hoy. Pero los golpes de cigarro, las pegadizas canciones y la inventiva producción nos dicen en la actualidad que Caro Emerald ha puesto su nombre en el horizonte.

Página web oficial: Caro Emerald

01. That Man
02. Just One Dance
03. Riviera Life
04. Back It Up
05. The Other Woman
06. Absolutely Me
07. You Dont Love Me
08. Dr. Wanna Do
09. Stuck
10. I Know That He´s Mine
11. A Night Like This
12. The Lipstick on His Collar

Pass:musicmund
Deleted Scenes from the Cutting Room Floor



Remmy Ongala - Songs for the poor men (1997) [Tanzania]



Known as the "Doctor", Remmy originally came from Kindu in North Eastern Zaire. He has performed in bands since the age of sixteen, learning his craft from his father, who was a well-respected, traditional musician. In 1978 Remmy travelled to Dar es Salaam where he joined Orchestra Super Makassy and later formed his own band, Super Matimila, named after the local businessman who bought and owned their instruments.

His presence is almost majestic and his distinct voice, rich and soulful, soars above the lilting rhythms of the Super Matimila. The rolling melodic drive of Zairean soukous is undeniable, yet there is also the influence of traditional Tanzanian rhythms and hints of Latin and Soul.

In Tanzania, Remmy's popularity is unrivalled, his reputation precedes him even to the remotest parts of the bush. His audience see his lyrics as allegories, often attacking the country's ruling elite. He doesn't assume the mantle of spokesman for the masses but does both articulate the concerns of ordinary Tanzanians and initiate debate, with for example his song about AIDS. As he himself says, "I am successful in Tanzania because I write songs about serious topics ... my music is known as 'ubongo beat', because in Swahili 'ubongo' means brain and my music is heavy thinking music." It is also serious dancing music.

This biography was provided by the artist or their representative. http://www.amazon.com/



Temas
1. Nasikitika
2. Karola
3. Kipenda Roho
4. Sauti Ya Mnyonge
5. Kifo
6. Usingizi
7. Muziki Asili Yake Wapi
8. Pamella
9. Dole
10. Mariam Wangu



Remmy Ongala - Songs for the poor men

Geoffrey Oryema - Words [Uganda]





Las raíces y la herencia africana de Oryema tienen en este album una influencia más sutil. Las canciones son más universales, siempre se expresa en su segundo idioma el Inglés e influenciado por las raíces del pop-rock. A pesar de todo, la música Oryema dá señales de un talento único, cuya identidad musical se ha establecido fuera de los confines de la categorización simple.


El album Words 2004 esta mucho más orientado al pop europeo y casi sin presencia étnica o tradicional.




An Akuri
Butterfly Kiss
Flying
Forever
Le Banc de John
Lonely TRaveller
Masan Moran
Nakupenda Sana
Revenir a Paris
Tyena Rem
With You
Words





Words

lunes, 13 de diciembre de 2010

Alfredo Gutiérrez-La cañaguatera (1968) [Colombia]



Alfredo de Jesús Gutiérrez Vital (Paloquemao, Sabanas de Beltrán, Sucre; 17 de abril de 1940) es un cantante y compositor colombiano de música caribeña en sus modalidades vallenata, sabanera, festiva y de fusión.En 1991 y 1992 fue proclamado campeón mundial de acordeón en Alemania.

Ganó tres veces el premio al Rey Vallenato en el Festival de la Leyenda Vallenata. Junto con Calixto Ochoa y Daniel Montes creo en los años sesenta la famosa banda Los Corraleros de Majagual, conocida internacionalmente. Además de los tradicionales instrumentos del vallenato, Gutiérrez se caracterizó por el uso de guitarra eléctrica, bajo e instrumentos de viento que le confirieron un sonido de Big Band internacional. Junto con Francisco "Pacho" Rada y otros artistas protagonizó el documental El Acordeón del Diablo del director alemán Stefan Schwietert.



TEMAS
01 LA CAÑAGUATERA.mp3
02 LA CHOZA.mp3
03 LUPITA.mp3
04 LA HIJA DEL MILLONARIO.mp3
05 MIS VACACIONES.mp3
06 LA MISMA PENDEJÁ.mp3
07 POBRE VALENCIA.mp3
08 TE JURO.mp3
09 OJOS VERDES.mp3
10 PAPEL QUEMADO.mp3
11 TU PARTIDA.mp3
12 LANDYS.mp3



Alfredo Gutiérrez-La cañagüetera
subido por El Papa Luna

Neko Case - Middle Cyclone (2009) [USA]





Neko Case looks formidable on the cover of Middle Cyclone, brandishing a sword in one hand while crouching low on the hood of a muscle car. It's mostly camp, of course -- the sort of superwoman image that Quentin Tarantino might have used for Death Proof's ad campaign -- but it also draws contrast with Case's past albums, two of which featured moody shots of the songwriter sprawled on the floor, ostensibly knocked out. Middle Cyclone isn't the polar opposite of Blacklisted's downcast Americana; there are still moments of heartbreak on this release, and Case channels the sad cowgirl blues with all the nuance of Patsy Cline. Multiple years in the New Pornographers' lineup have brightened her outlook, though, and Middle Cyclone balances its melancholia with some of the most pop-influenced choruses of Case's career. "I'm a man-man-maneater," she sings on "People Got a Lotta Nerve," a snappy gem of vocal harmonies and jangled guitars. The mammal metaphors continue with "I'm an Animal," where a coed choir hums a wordless, hooky refrain. These songs are still filled with earth tones -- they may even pitch their tent closer to the folk camp than Carl Newman's power pop -- but their venture into brighter territory is a confident one.

Of course, Neko Case already explored the animal world with 2006's Fox Confessor Brings the Flood, and Middle Cyclone devotes more time to weather, nature, and the stormy atmospherics provided by her backup band. There are few voices as haunting as Case's alto, and she flaunts her vocal chops over a number of semi-ballads, from the cinematic "Prison Girls" (a country-noir love letter to someone with "long shadows and gunpowder eyes") to the sparse title track. She does a SPAMise duet with chirping birds during "Polar Nettles" -- a result of the pastoral recording sessions, which took place in a barn -- before tackling a cover of Sparks' "Never Turn Your Back on Mother Earth," whose title very well may be the album's mission statement. There's still room to tackle love from the perspective of different characters -- a man in "Vengeance Is Sleeping," a disbeliever in "The Next Time You Say Forever," a smitten wind vortex in "This Tornado Loves You" -- but nature remains at the forefront of Middle Cyclone, whose 14 songs conclude with a half-hour field recording of noisy crickets and frogs. Moody and engaging throughout, Cyclone is another tour de force from Neko Case, if not as immediately arresting as Fox Confessor.



Temas
01. This Tornado Loves You (03:20)
02. The Next Time You Say Forever (01:46)
03. People Got A Lotta Nerve (02:33)
04. Polar Nettles (02:26)
05. Vengeance Is Sleeping (03:22)
06. Never Turn Your Back On Mother Earth (02:14)
07. Middle Cyclone (03:05)
08. Fever (03:18)
09. Magpie To The Morning (02:44)
10. I'm An Animal (02:21)
11. Prison Girls (05:25)
12. Don't Forget Me (03:09)
13. The Pharaohs (03:37)
14. Red Tide (02:53)
15. Marais La Nuit (31:39)

Neko Case - Middle Cyclone
subido por vlad80

Neko Case - Fox Confessor Brings The Flood (2006) [USA]





Neko Case hasn't had much need to prove her credentials as a major artist since making her solo debut with 1997's The Virginian, but she's been refining her skills in the recording studio on each subsequent release, and with 2006's Fox Confessor Brings the Flood she's fashioned an album that can cautiously be called a masterpiece. As always, Case's voice, an instrument of impressive strength, grace, and expressive power, is the star of this show, and she's never sounded better than she does here, but what sets this apart from her other fine work is her growth as a songwriter and producer. Case wrote or co-wrote all 12 tracks on Fox Confessor Brings the Flood, and her tales of failed friendship, faith stretched to the breaking point, and love that causes as much ache as comfort are subtle and expressionistic but deeply evocative, conjuring images and feelings that linger long after the album has ended, especially the spectral "Star Witness," the moody yet romantic "That Teenage Feeling" and "Hold on, Hold On," and the darkly beautiful closer, "The Needle Has Landed." And Case and her co-producer, Darryl Neudorf, have assembled a superb cast of musicians to accompany these songs, among them members of the Sadies and Calexico as well as Garth Hudson of the Band, Howe Gelb from Giant Sand, and Kelly Hogan. Together they've sculpted a dozen elegant sonic landscapes that are beautiful and richly detailed while meshing with the moody textures of the songs in their open space and unwillingness to crowd either the singer or the other players. The cumulative effect mirrors both the beauty and the sadness that lurks within the human heart, and Fox Confessor Brings the Flood is a rich, mature, and deeply satisfying piece of music that deserves and demands attention — if this isn't Album of the Year material, it's hard to say what is.




Temas
01."Margaret vs. Pauline" – 2:52
02."Star Witness" – 5:16
03."Hold On, Hold On" – 2:46
04."A Widow's Toast" – 1:36
05."That Teenage Feeling" – 2:42
06."Fox Confessor Brings the Flood" – 2:42
07."John Saw That Number" – 4:06
08."Dirty Knife" – 3:18
09."Lion's Jaws" – 2:28
10."Maybe Sparrow" – 2:37
11."At Last" – 1:35
12."The Needle Has Landed" – 3:45

Neko Case - Fox Confessor Brings The Flood
subido por vlad80

Neko Case - The Tigers Have Spoken (2004) [USA]



In the press release that accompanies Neko Case's 2004 live album, The Tigers Have Spoken, the singer (and her record company) insist quite strongly that this isn't meant to be a stopgap release on the way to her next studio project. To be blunt, Case protests a bit much on this issue -- an album featuring two re-recorded originals and five covers out of 11 tracks is carrying an awful lot of padding for something intended to be a proper "new" release. But if The Tigers Have Spoken is really intended to keep fans occupied until Case finishes her next project, she thankfully hasn't abandoned her standards of quality control along the way, and delivers some splendid music on this disc. Recorded over the course of three gigs in the spring of 2004, The Tigers Have Spoken features Case backed by fellow gifted Canadians the Sadies, whose web of deep, lonesome twang fits Case's repertoire like a glove, with Jon Rauhouse sitting in on pedal steel with his usual grace and flawless feel, and Kelly Hogan and Carolyn Mark contributing backing vocals that are little short of glorious. But the reason Neko Case is headlining over this stellar cast is because she has one of the finest voices to emerge from pop music in recent memory, and she's in firm command of her instrument on these performances. Allowing herself more room to rock than on 2002's Blacklisted, Case rips it up on covers of classic tunes by Buffy Sainte-Marie, Loretta Lynn, and the Shangri-Las, and "The Tigers Have Spoken" and "Hex" show Case isn't saving all her good new songs for the next album. Maybe Case is biding her time with The Tigers Have Spoken, but she sure isn't wasting it -- if it's a relatively minor effort, it still sounds like the work of a major artist, and there's lots of pleasure to be found in it.



Temas
01."If You Knew (Live)" – 2:30
02."Soulful Shade of Blue (Live)" – 2:33
03."Hex (Live)" – 4:59
04."The Train From Kansas City (Live)" – 3:25
05."The Tigers Have Spoken (Live)" – 2:41
06."Blacklisted (Live)" – 2:11
07."Loretta (Live)" – 2:09
08."Favorite (Live)" – 3:36
09."Rated X (Live)" – 2:49
10."This Little Light (Live)" – 3:00
11."Wayfaring Stranger (Live)" – 3:16
12."Tigers Are Noble (Live)" – 1:07

Neko Case - The Tigers Have Spoken
subido por vlad80

Neko Case - Blacklisted (2002) [USA]



While the spare and often haunted sound of Neko Case's home-recorded Canadian Amp EP seemed at the time like a late-night detour from alt-country's leading songbird of the North, listening to Case's first full-length album following Canadian Amp suggests it may have been the first step along a new and different path for her. Blacklisted is a considerably darker and more understated affair than The Virginian or Furnace Room Lullaby, and its sometimes stark, sometimes elegant 3 a.m. sound is informed as much by pop, jazz, and blues flavors as the country & western-slanted melodies of her first two solo albums. Which isn't to say Blacklisted is a total departure for Neko Case; her big, bold, but silky smooth voice is still a thing of beauty, and if anything, she's still learning more remarkable things she can do with it, with the result being some of her finest and most insightful performances to date. And Case continues to grow as a songwriter; penning most of the album all by herself, Case is a lyricist willing to answer to both her heart and her head, and she had a fine ear for a melody to boot. With Joey Burns and John Convertino of Calexico, Howe Gelb of Giant Sand, Dallas Good of the Sadies, and Kelly Hogan all contributing to Blacklisted, Neko Case has crafted an album whose quiet drift only adds to its power; it's hard to say if hanging out with Nick Cave on tour had much of an influence on her, but this disc sounds a bit like Case's version of The Boatman's Call, a personal exploration of the heart and soul that proves sad and beautiful can often walk hand in hand. Highly recommended.




Temas
01."Things That Scare Me" – 2:30
02."Deep Red Bells" – 4:03
03."With Bees (Outro)" – 1:35
04."Lady Pilot" – 2:26
05."Tightly" – 2:16
06."Look for Me (I'll Be Around)" – 3:21
07."Stinging Velvet" – 2:55
08."Pretty Girls" – 3:25
09."I Missed the Point" – 1:52
10."Blacklisted" – 2:22
11."I Wish I Was the Moon" – 3:34
12."Runnin' Out of Fools" – 3:05
13."Ghost Wiring" – 3:54

Neko Case - Blacklisted
subido por vlad80

Neko Case - Canadian Amp (2001) [USA]


Canadian Amp is a 2001 EP by Neko Case. The recording features Case performing four covers of material by Canadian songwriters, along with a Hank Williams cover, a traditional folk song and two original songs written by Case (one of which was in collaboration with The Sadies). The disc was originally a tour-only release. Guest musicians include Andrew Bird, Jon Rauhouse, Kelly Hogan, Brett Sparks and Chris Von Sneidern.

In the liner notes to her Canadian Amp EP, Neko Case enthuses about the joys of home recording, writing "it's so much easier than I thought, and you can do it in your underwear!" As befits such an attitude, Canadian Amp sounds a good bit more casual and (pardon the expression) stripped-down than Case's two full-length albums, and the disc's emphasis on covers puts the focus squarely on her gifts as an interpretive singer rather than her impressive abilities as a songwriter (Case wrote only two of the EP's eight tunes and, except for Hank Willliams' "Alone and Forsaken," all the songs are the work of artists born and raised in Canada). Cut in Case's kitchen with a handful of friends pitching in (among them Andrew Bird, Jon Rauhouse, Tom Ray, Kelly Hogan, and Brett Sparks), Canadian Amp is purposefully sparse, with Case's voice front and center throughout. Thankfully, she sounds just as strong, sure, and emotionally true singing other people's material as she does on her own stuff; while Neil Young's "Dreaming Man" might seem like an odd choice for Case, she effortlessly slips into its weary mood, and her take on Lisa Marr's "In California" manages to sound cynical, plaintive, and heartsick all at once. Canadian Amp sounds like a between-albums stopgap project rather than a full-fledged album, but that's not to discount its charm or the subtle impact of this music. Everyone who enjoyed The Virginian or Furnace Room Lullaby will want to find places in their CD racks for this brief but beautifully rendered set of late-night music.



Temas
1. "Andy" – 1:40 - Mike O'Neill
2. "Dreaming Man" – 3:46 - Neil Young
3. "Knock Loud" – 3:08 - Sook-Yin Lee
4. "Make Your Bed" – 3:15 - Case/The Sadies
5. "Poor Ellen Smith" – 2:17 - traditional
6. "In California" – 3:29 - Lisa Marr
7. "Alone and Forsaken" – 2:42 - Hank Williams
8. "Favorite" – 3:17 - Case

Neko Case - Canadian Amp
subido por vlad80

sábado, 11 de diciembre de 2010

Carlos Rubiera-Viaxe al silenciu (2001) Asturias [España]



Carlos Rubiera
Viaxe al Silenciu
2001

Tres diez años ensin grabar en solitariu, ve la lluz esti nuevu discu del cantautor asturianu Carlos Rubiera. Un nuevu discu y una nueva voz, porque nesti tiempu Carlos Rubiera desendolcó dafechu un rexistru de barítonu llíricu que mos amuesa en dellos temes. El discu, editáu en formatu de CD-llibru, ta dedicáu a la memoria del gaiteru Manolo Quirós, y amás del tema del mesmu nome, ábrese -y piésllase- con una versión n´asturianu del famosu ´Viaxe a Ítaca´ de Lluis Llach, inclúi cantares tradicionales como ´Ayer díxome to padre´ o ´Arrimadín a aquel roble´, y ente les composiciones destaca la ´Cantata Mariñana´, d´inspiración clásica y dividida n´Habanera, Oratoriu y Alborada.



01. Viaxe a Ítaca
02. Pa Manolo Quirós
03. Ayer díxome to padre
04. Vengo de la Buelna, Madre
05. Arrimadín a aquel roble
06. Mar (Sonetu y Lied)
07.Cantata Mariñana 1 (Habanera)
08.Cantata Mariñana 2 (Oratoriu)
09.Cantata Mariñana 3 (Alborada)
10.Viaxe a Ítaca (Epílogu)

Carlos Rubiera-Viaxe al silenciu
subido por El Papa Luna